ماه رجب - مرگ معاویة

ماه رجب – مرگ معاویة بن ابی سفیان پدر یزید

قَالَ الشَّيْخُ الْمُفِيدُ فِي الْإِرْشَادِ رَوَى الْكَلْبِيُّ وَ الْمَدَائِنِيُّ وَ غَيْرُهُمَا مِنْ أَصْحَابِ السِّيرَةِ قَالُوا ...

فَلَمَّا مَاتَ مُعَاوِيَةُ وَ ذَلِكَ لِلنِّصْفِ مِنْ شَهْرِ رَجَبٍ سَنَةَ سِتِّينَ مِنَ الْهِجْرَةِ كَتَبَ يَزِيدُ إِلَى الْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ وَ كَانَ عَلَى الْمَدِينَةِ مِنْ قِبَلِ مُعَاوِيَةَ أَنْ يَأْخُذَ الْحُسَيْنَ علیه السلام بِالْبَيْعَةِ لَهُ وَ لَا يُرَخِّصَ لَهُ فِي التَّأْخِيرِ عَنْ ذَلِكَ فَأَنْفَذَ الْوَلِيدُ إِلَى الْحُسَيْنِ فِي اللَّيْلِ فَاسْتَدْعَاهُ فَعَرَفَ الْحُسَيْنُ علیه السلام الَّذِي أَرَادَ فَدَعَا جَمَاعَةً مِنْ مَوَالِيهِ وَ أَمَرَهُمْ بِحَمْلِ السِّلَاحِ وَ قَالَ لَهُمْ إِنَّ الْوَلِيدَ قَدِ اسْتَدْعَانِي فِي هَذَا الْوَقْتِ وَ لَسْتُ آمَنُ أَنْ يُكَلِّفَنِي فِيهِ أَمْراً لَا أُجِيبُهُ إِلَيْهِ وَ هُوَ غَيْرُ مَأْمُونٍ فَكُونُوا مَعِي فَإِذَا دَخَلْتُ إِلَيْه فَاجْلِسُوا عَلَى الْبَابِ فَإِنْ سَمِعْتُمْ صَوْتِي قَدْ عَلَا فَادْخُلُوا عَلَيْهِ لِتَمْنَعُوهُ عَنِّي.

فَصَارَ الْحُسَيْنُ علیه السلام إِلَى الْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ فَوَجَدَ عِنْدَهُ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فَنَعَى إِلَيْهِ الْوَلِيدُ مُعَاوِيَةَ فَاسْتَرْجَعَ الْحُسَيْنُ ثُمَّ قَرَأَ عَلَيْهِ كِتَابَ يَزِيدَ وَ مَا أَمَرَهُ فِيهِ مِنْ أَخْذِ الْبَيْعَةِ مِنْهُ لَهُ فَقَالَ الْحُسَيْنُ علیه السلام إِنِّي لَا أَرَاكَ تَقْنَعُ بِبَيْعَتِي لِيَزِيدَ سِرّاً حَتَّى أُبَايِعَهُ جَهْراً فَيَعْرِفَ ذَلِكَ النَّاسُ فَقَالَ لَهُ الْوَلِيدُ أَجَلْ فَقَالَ الْحُسَيْنُ فَتُصْبِحُ وَ تَرَى رَأْيَكَ فِي ذَلِكَ فَقَالَ لَهُ الْوَلِيدُ انْصَرِفْ عَلَى اسْمِ اللَّهِ تَعَالَى حَتَّى تَأْتِيَنَا مَعَ جَمَاعَةِ النَّاسِ.

فَقَالَ لَهُ مَرْوَانُ وَ اللَّهِ لَئِنْ فَارَقَكَ الْحُسَيْنُ السَّاعَةَ وَ لَمْ يُبَايِعْ لَا قَدَرْتَ مِنْهُ عَلَى مِثْلِهَا أَبَداً حَتَّى تَكْثُرَ الْقَتْلَى بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ احْبِسِ الرَّجُلَ وَ لَا يَخْرُجْ مِنْ عِنْدِكَ حَتَّى يُبَايِعَ أَوْ تَضْرِبَ عُنُقَهُ فَوَثَبَ الْحُسَيْنُ ع عِنْدَ ذَلِكَ وَ قَالَ أَنْتَ يَا ابْنَ الزَّرْقَاءِ تَقْتُلُنِي أَمْ هُوَ كَذَبْتَ وَ اللَّهِ وَ أَثِمْتَ وَ خَرَجَ يَمْشِي وَ مَعَهُ مَوَالِيهِ حَتَّى أَتَى مَنْزِلَهُ .

قَالَ السَّيِّدُ كَتَبَ يَزِيدُ إِلَى الْوَلِيدِ يَأْمُرُهُ بِأَخْذِ الْبَيْعَةِ عَلَى أَهْلِهَا وَ خَاصَّةً عَلَى الْحُسَيْنِ علیه السلام وَ يَقُولُ إِنْ أَبَى عَلَيْكَ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ وَ ابْعَثْ إِلَيَّ بِرَأْسِهِ فَأَحْضَرَ

الْوَلِيدُ مَرْوَانَ وَ اسْتَشَارَهُ فِي أَمْرِ الْحُسَيْنِ فَقَالَ إِنَّهُ لَا يَقْبَلُ وَ لَوْ كُنْتُ مَكَانَكَ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ فَقَالَ الْوَلِيدُ لَيْتَنِي لَمْ أَكُ شَيْئاً مَذْكُوراً.

ثُمَّ بَعَثَ إِلَى الْحُسَيْنِ علیه السلام فَجَاءَهُ فِي ثَلَاثِينَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ مَوَالِيهِ وَ سَاقَ الْكَلَامَ إِلَى أَنْ قَالَ فَغَضِبَ الْحُسَيْنُ علیه السلام ثُمَّ قَالَ وَيْلِي عَلَيْكَ يَا ابْنَ الزَّرْقَاءِ أَنْتَ تَأْمُرُ بِضَرْبِ عُنُقِي كَذَبْتَ وَ اللَّهِ وَ أَثِمْتَ.

ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى الْوَلِيدِ فَقَالَ أَيُّهَا الْأَمِيرُ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ النُّبُوَّةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ بِنَا فَتَحَ اللَّهُ وَ بِنَا خَتَمَ اللَّهُ وَ يَزِيدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ الْخَمْرِ قَاتِلُ النَّفْسِ الْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَهُ وَ لَكِنْ نُصْبِحُ وَ تُصْبِحُونَ وَ نَنْظُرُ وَ تَنْظُرُونَ أَيُّنَا أَحَقُّ بِالْبَيْعَةِ وَ الْخِلَافَةِ ثُمَّ خَرَجَ علیه السلام.

موقعى كه معاويه در نيمه ماه رجب سال- 60- هجرى از دنيا رفت يزيد براى وليد بن عتبة (بضم عين و سكون تاء) ابن ابو سفيان كه از طرف معاويه استاندار مدينه بود نوشت:

حتما از حسين بيعت بگير و به هيچ وجهى اين موضوع را تاخير نيندازد.

وليد شبانه بدنبال امام حسين عليه السّلام فرستاد و آن حضرت را خواست. چون امام حسين منظور او را دريافت لذا گروهى از دوستان خود را خواست و دستور داد تا سلاح با خود بردارند. فرمودند:

چون وليد در اين موقع شب مرا خواسته لذا من ايمن نيستم از اينكه وى مرا به امرى وادار كند و من هم گوش به او ندهم، از طرفى هم وى شخصى امين نيست، پس شما با من بيائيد و بر در خانه او باشيد.

چنانچه شنيديد صداى من بلند شد وارد خانه شويد و از وى جلوگيرى نمائيد.

وقتى امام حسين عليه السّلام نزد وليد بن عتبه رفت ديد مروان بن حكم (بفتح كاف) پيش وليد مي باشد. وليد خبر مرگ معاويه را به امام حسين داد و امام حسين فرمودند:

إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ.

وليد پس از اين جريان نامه يزيد را براى امام حسين خواند و گفت: من مأموريت دارم از تو براى يزيد بيعت بگيرم.

امام حسين عليه السّلام فرمودند:

من گمان نمي كنم تو قبول كنى كه من مخفيانه با يزيد بيعت كنم، بلكه بايد بطور علنى بيعت نمايم كه مردم از اين موضوع آگاه شوند؟

وليد گفت: آرى. امام حسين فرمودند:

پس اين موضوع باشد تا فردا صبح تو تجديد نظر كنى.

وليد گفت: مانعى ندارد، شما برگرد و بعدا با جمعيت نزد ما بيا.

مروان بن حكم به وليد گفت:

به خدا قسم اگر الساعه حسين از تو مفارقت نمايد و بيعت نكند بر او دست نخواهى يافت مگر اينكه بين تو و او كشتارهائى شود. اين مرد را زندانى كن و مگذار از نزد تو خارج شود تا اينكه بيعت نمايد يا گردنش را بزنى! وقتى امام حسين اين مقاله را از مروان شنيد برجست و به مروان فرمودند :

انت يا بن الزرقاء تقتلنى ام هو؟!

 يعنى اى پسر زن كبود چشم! تو مرا بقتل ميرسانى يا وليد!؟

به خدا قسم دروغ گفتى و گناه كردى. سپس آن حضرت از آنجا خارج و با دوستانش وارد منزل خويش گرديد. سيد بن طاوس مي گويد:

يزيد براى وليد نامه نوشت و او را مأمور كرد كه از امام حسين عليه السّلام و اهل مدينه براى يزيد بيعت بگيرد. مخصوصا سفارش كرد كه از امام حسين بيعت بگير و اگر نپذيرفت گردنش را بزن و سر او را براى من بفرست! وليد پس از ورود اين نامه مروان را خواست و در باره امر امام حسين با او تبادل افكار نمود.

مروان گفت :

حسين ابدا قبول نخواهد كرد. اگر من جاى تو مى‏بودم گردن حسين را مي زدم !

وليد گفت :

اگر من خلق نمى‏شدم بهتر از اين بود كه اين عمل را انجام دهم! سپس وليد به دنبال امام حسين فرستاد تا آن حضرت با تعداد سى نفر از اهل بيت و دوستان خود آمد و ... تا آنجا كه امام حسين در غضب شد و به مروان‏ فرمودند :

واى بر تو، اى پسر زن كبود چشم، تو براى زدن گردن من دستور مي دهى بخدا قسم دروغ گفتى و گناه كردى! امام عليه السّلام بعد از اين گفتگوها متوجه وليد شد و به او فرمودند :

ايها الامير! ما اهل بيت نبوت و معدن رسالت مي باشيم، مائيم كه ملائكه بر خاندانمان نازل مي شدند، خدا دنيا را به ما افتتاح نمود و به ما ختم خواهد كرد. يزيد مردى است فاسق و شراب خوار، قاتل مردم بى‏گناه و شخصى است كه بطور علنى فسق و فجور مي كند. شخصيتى مثل من ابداً با يزيد بيعت نخواهد كرد. ولى در عين حال ما و شما تا فردا صبح تجديد نظر مي كنيم تا معلوم شود كدام يك از ما براى مقام بيعت و خلافت اهليت خواهيم داشت. اين بفرمود و خارج شد.

مجلسی ، علامه محمد باقر، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج‏44، ص324 - 325

 

ماه رجب

ماه رجب

عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صل الله علیه وآله وسلّم أَلَا إِنَّ رجب [رَجَباً شَهْرُ اللَّهِ الْأَصَمُّ وَ هُوَ شَهْرٌ عَظِيمٌ وَ إِنَّمَا سُمِّيَ الْأَصَمَّ لِأَنَّهُ لَا يقائه [لا يقاريه‏] [يُقَارِنُهُ شَهْرٌ مِنَ الشُّهُورِ حُرْمَةً وَ فَضْلًا عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يُعَظِّمُونَهُ فِي جَاهِلِيَّتِهَا فَلَمَّا جَاءَ الْإِسْلَامُ لَمْ يَزْدَدْ إِلَّا تَعْظِيماً وَ فَضْلًا أَلَا إِنَّ رجب [رَجَباً وَ شَعْبَانَ شَهْرَايَ وَ شَهْرَ رَمَضَانَ شَهْرُ أُمَّتِي أَلَا فَمَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ يَوْماً إِيمَاناً وَ احْتِسَاباً اسْتَوْجَبَ رِضْوَانَ اللَّهِ الْأَكْبَرَ وَ أَطْفَى صَوْمُهُ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ غَضَبَ اللَّهِ وَ أَغْلَقَ عَنْهُ بَاباً مِنْ أَبْوَابِ النَّارِ وَ لَوْ أَعْطَى مِلْ‏ءَ الْأَرْضِ ذَهَباً مَا كَانَ بِأَفْضَلَ مِنْ صَوْمِهِ وَ لَا يَسْتَكْمِلُ أَجْرَهُ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الدُّنْيَا دُونَ الْحَسَنَاتِ إِذَا أَخْلَصَهُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَهُ إِذَا أَمْسَى عَشْرَ دَعَوَاتٍ مُسْتَجَابَاتٍ إِنْ دَعَا بِهِ دَاعٍ بِشَيْ‏ءٍ فِي عَاجِلِ الدُّنْيَا أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِلَّا ادَّخَرَ لَهُ مِنَ الْخَيْرِ أَفْضَلَ مِمَّا دَعَا مِنْ أَوْلِيَائِهِ وَ أَحِبَّائِهِ وَ أَصْفِيَائِهِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ يَوْمَيْنِ لَمْ يَصِفِ الْوَاصِفُونَ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ مَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ مِنَ الْكَرَامَةِ وَ كُتِبَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أُجُورِ عَشَرَةٍ مِنَ الصَّادِقِينَ فِي عُمُرِهِمْ بَالِغَةً أَعْمَارُهُمْ‏ مَا بَلَغَتْ وَ يَشْفَعُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِي مِثْلِ مَا يَشْفَعُونَ فِيهِ وَ يُحْشَرُ مَعَهُمْ فِي زُمْرَتِهِمْ حَتَّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ وَ يَكُونَ مِنْ رُفَقَائِهِمْ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النَّارِ خَنْدَقاً أَوْ حِجَاباً طَوْلُهُ مَسِيرَةَ سَبْعِينَ عَاماً وَ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ عِنْدَ إِفْطَارِهِ لَقَدْ وَجَبَ حَقُّكَ عَلَيَّ وَ وَجَبَتْ لَكَ مَحَبَّتِي وَ وَلَايَتِي أُشْهِدُكُمْ يَا مَلَائِكَتِي أَنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ أَرْبَعَةَ أَيَّامٍ عُوفِيَ مِنَ الْبَلَايَا كُلِّهَا مِنَ الْجُنُونِ وَ الْجُذَامِ وَ الْبَرَصِ وَ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ وَ أُجِيرَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ وَ كُتِبَ لَهُ مِثْلُ أَجُورِ أُولِي الْأَلْبَابِ التَّوَّابِينَ الْأَوَّابِينَ وَ أُعْطِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فِي أَوَائِلِ الْعَابِدِينَ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ خَمْسَةَ أَيَّامٍ كَانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُرْضِيَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ بُعِثَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ وَجْهُهُ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ وَ كُتِبَ لَهُ عَدَدَ رَمْلِ عَالِجٍ الْحَسَنَاتُ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسابٍ وَ يُقَالُ لَهُ تَمَنَّ عَلَى رَبِّكَ مَا شِئْتَ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سِتَّةَ أَيَّامٍ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ وَ لِوَجْهِهِ نُورٌ يَتَلَأْلَأُ أَشَدُّ بَيَاضاً مِنْ نُورِ الشَّمْسِ وَ أُعْطِيَ سِوَى ذَلِكَ نُوراً يَسْتَضِي‏ءُ بِهِ أَهْلُ الْجَمْعِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ بُعِثَ مِنَ الْآمِنِينَ حَتَّى يَمُرَّ عَلَى الصِّرَاطِ بِغَيْرِ حِسَابٍ وَ يُعَافَى مِنْ عُقُوقِ الْوَالِدَيْنِ وَ قَطِيعَةِ الرَّحِمِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سَبْعَةَ أَيَّامٍ فَإِنَّ لِجَهَنَّمَ سَبْعَةَ أَبْوَابٍ يُغْلِقُ اللَّهُ عَنْهُ بِصَوْمِ كُلِّ يَوْمٍ بَاباً مِنْ أَبْوَابِهَا وَ حَرَّمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ فَإِنَّ لِلْجَنَّةِ ثَمَانِيَةَ أَبْوَابٍ يَفْتَحُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بِصَوْمِ كُلِّ يَوْمٍ بَاباً مِنْ أَبْوَابِهَا وَ قَالَ لَهُ ادْخُلْ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ الْجِنَانِ شِئْتَ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ تِسْعَةَ أَيَّامٍ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ وَ هُوَ يُنَادِي بِلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَا يُصْرَفُ وَجْهُهُ دُونَ الْجَنَّةِ وَ خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ وَ لِوَجْهِهِ نُورٌ يَتَلَأْلَأُ لِأَهْلِ الْجَمْعِ حَتَّى يَقُولُوا هَذَا نَبِيٌّ مُصْطَفًى وَ إِنَّ أَدْنَى مَا يُعْطَى أَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ عَشَرَةَ أَيَّامٍ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ جَنَاحَيْنِ أَخْضَرَيْنِ مَنْظُومَيْنِ بِالدُّرِّ وَ الْيَاقُوتِ يَطِيرُ بِهِمَا عَلَى الصِّرَاطِ كَالْبَرْقِ الْخَاطِفِ إِلَى الْجِنَانِ وَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِ حَسَنَاتٍ وَ كُتِبَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ الْقَوَّامِينَ لِلَّهِ بِالْقِسْطِ وَ كَأَنَّهُ عَبَدَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَلْفَ عَامٍ قَائِماً صَابِراً مُحْتَسِباً وَ مَنْ صَامَ أَحَدَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ رَجَبٍ- لَمْ يُوَافَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَبْدٌ أَفْضَلُ ثَوَاباً مِنْهُ إِلَّا مَنْ صَامَ مِثْلَهُ أَوْ زَادَ عَلَيْهِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ اثْنَيْ عَشَرَ يَوْماً كُسِيَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حُلَّتَيْنِ خَضْرَاوَيْنِ مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ وَ يُحَبَّرُ بِهِمَا لَوْ أُدْلِيَتْ حُلَّةٌ مِنْهُمَا إِلَى الدُّنْيَا لَأَضَاءَ مَا بَيْنَ شَرْقِهَا وَ غَرْبِهَا وَ لَصَارَتِ الدُّنْيَا أَطْيَبَ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَلَاثَةَ عَشَرَ يَوْماً وُضِعَتْ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَائِدَةٌ مِنْ يَاقُوتٍ أَخْضَرَ فِي ظِلِّ الْعَرْشِ قَوَائِمُهَا مِنْ دُرٍّ أَوْسَعَ مِنَ الدُّنْيَا سَبْعِينَ مَرَّةً عَلَيْهَا صِحَافُ الدُّرِّ وَ الْيَاقُوتِ فِي كُلِّ صَحْفَةٍ سَبْعُونَ أَلْفَ لَوْنٍ مِنَ الطَّعَامِ لَا يُشْبِهُ اللَّوْنُ اللَّوْنَ وَ لَا الرِّيحُ الرِّيحَ فَيَأْكُلُ مِنْهَا وَ النَّاسُ فِي شِدَّةٍ شَدِيدَةٍ وَ كَرْبٍ عَظِيمٍ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ أَرْبَعَةَ عَشَرَ يَوْماً أَعْطَاهُ اللَّهُ مِنَ الثَّوَابِ مَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ-وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ مِنْ قُصُورِ الْجِنَانِ الَّتِي بُنِيَتْ بِالدُّرِّ وَ الْيَاقُوتِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ خَمْسَةَ عَشَرَ يَوْماً وَقَفَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَوْقِفَ الْآمِنِينَ فَلَا يَمُرُّ بِهِ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِيٌّ مُرْسَلٌ وَ لَا رَسُولٌ إِلَّا قَالَ طُوبَاكَ أَنْتَ آمِنٌ مُقَرَّبٌ مُشْرِفٌ مَغْبُوطٌ مَحْبُورٌ سَاكِنٌ لِلْجَنَانِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سِتَّةَ عَشَرَ يَوْماً كَانَ فِي أَوَائِلِ مَنْ يَرْكَبُ عَلَى دَوَابَّ مِنْ نُورٍ تَطِيرُ بِهِمْ فِي عَرْصَةِ الْجِنَانِ إِلَى دَارِ الرَّحْمَنِ وَ مَنْ صَامَ سَبْعَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ رَجَبٍ- وُضِعَ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى الصِّرَاطِ سَبْعُونَ أَلْفَ مِصْبَاحٍ مِنْ نُورٍ حَتَّى يَمُرَّ عَلَى الصِّرَاطِ بِنُورِ تِلْكَ الْمَصَابِيحِ إِلَى الْجِنَانِ تُشَيِّعُهُ الْمَلَائِكَةُ بِالتَّرْحِيبِ وَ التَّسْلِيمِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ يَوْماً زَاحَمَ إِبْرَاهِيمَ فِي قُبَّتِهِ فِي قُبَّةِ الْخُلْدِ عَلَى سُرُرِ الدُّرِّ وَ الْيَاقُوتِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ تِسْعَةَ عَشَرَ يَوْماً بَنَى اللَّهُ لَهُ قَصْراً مِنْ لُؤْلُؤٍ رَطْبٍ بِحِذَاءِ قَصْرِ آدَمَ وَ إِبْرَاهِيمَ فِي جَنَّةِ عَدْنٍ فَيُسَلِّمُ عَلَيْهِمَا وَ يُسَلِّمَانِ عَلَيْهِ تَكْرِمَةً لَهُ وَ إِيجَاباً لِحَقِّهِ وَ كَتَبَ لَهُ بِكُلِّ يَوْمٍ يَصُومُ مِنْهَا كَصِيَامِ أَلْفِ عَامٍ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ عِشْرِينَ يَوْماً فَكَأَنَّمَا عَبَدَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عِشْرِينَ أَلْفَ عَامٍ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ إِحْدَى وَ عِشْرِينَ يَوْماً شَفَعَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِي مِثْلِ رَبِيعَةَ وَ مُضَرَ كُلُّهُمْ مِنْ أَهْلِ الْخَطَايَا وَ الذُّنُوبِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ اثْنَيْنِ وَ عِشْرِينَ يَوْماً نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ أَبْشِرْ يَا وَلِيَّ اللَّهِ مِنَ اللَّهِ بِالْكَرَامَةِ الْعَظِيمَةِ وَ مُرَافَقَةِ- الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً وَ مَنْ‏صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَلَاثَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً نُودِيَ مِنَ السَّمَاءِ طُوبَى لَكَ يَا عَبْدَ اللَّهِ نَصِبْتَ قَلِيلًا وَ نَعِمْتَ طَوِيلًا طُوبَى لَكَ إِذَا كَشَفَ الْغِطَاءُ عَنْكَ وَ أَفْضَيْتَ إِلَى جَسِيمِ ثَوَابِ رَبِّكَ الْكَرِيمِ وَ جَاوَرْتَ الْخَلِيلَ [الْجَلِيلَ‏] فِي دَارِ السَّلَامِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ أَرْبَعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً فَإِذَا نَزَلَ بِهِ مَلَكُ الْمَوْتِ تَرَاءَى لَهُ فِي صُورَةِ شَابٍّ عَلَيْهِ حُلَّةٌ مِنْ دِيبَاجٍ أَخْضَرَ عَلَى فَرَسٍ مِنْ أَفْرَاسِ الْجِنَانِ وَ بِيَدِهِ حَرِيرٌ أَخْضَرُ مُمَسَّكٌ بِالْمِسْكِ الْأَذْفَرِ وَ بِيَدِهِ قَدَحٌ مِنْ ذَهَبٍ مَمْلُوءٌ مِنْ شَرَابِ الْجِنَانِ فَسَقَاهُ إِيَّاهُ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِهِ يُهَوِّنُ بِهِ عَلَيْهِ سَكَرَاتِ الْمَوْتِ ثُمَّ يَأْخُذُ رُوحَهُ فِي تِلْكَ الْحَرِيرِ فَتَفُوحُ مِنْهَا رَائِحَةٌ يَسْتَنْشِقُهَا أَهْلُ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ فَيَظَلُّ فِي قَبْرِهِ رَيَّانَ وَ يُبْعَثُ مِنْ قَبْرِهِ رَيْحَانٌ حَتَّى يَرِدَ حَوْضَ النَّبِيِّ ص وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً فَإِنَّهُ إِذَا خَرَجَ مِنْ قَبْرِهِ تَلَقَّاهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ بِيَدِ كُلِّ مَلَكٍ مِنْهُمْ لِوَاءٌ مِنْ دُرٍّ وَ يَاقُوتٍ وَ مَعَهُمْ طَرَائِفُ الْحُلِيِّ وَ الْحُلَلِ فَيَقُولُونَ يَا وَلِيَّ اللَّهِ النَّجَاةُ إِلَى رَبِّكَ فَهُوَ مِنْ أَوَّلِ النَّاسِ دُخُولًا فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ مَعَ الْمُقَرَّبِينَ الَّذِينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سِتَّةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً بَنَى اللَّهُ لَهُ فِي ظِلِّ الْعَرْشِ مِائَةَ قَصْرٍ مِنْ دُرٍّ وَ يَاقُوتٍ عَلَى رَأْسِ كُلِّ قَصْرٍ خَيْمَةٌ حَمْرَاءُ مِنْ حَرِيرِ الْجِنَانِ يَسْكُنُهَا نَاعِماً وَ النَّاسُ فِي الْحِسَابِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً أَوْسَعَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْقَبْرَ مَسِيرَةَ أَرْبَعِمِائَةِ عَامٍ وَ مَلَأَ جَمِيعَ ذَلِكَ مِسْكاً وَ عَنْبَراً وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَمَانِيَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النَّارِ سَبْعَةَ خَنَادِقَ كُلُّ خَنْدَقٍ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ مَسِيرَةَ خَمْسِمِائَةِ عَامٍ وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ تِسْعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً غَفَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ وَ لَوْ كَانَ عَشَّاراً وَ لَوْ كَانَتِ امْرَأَةً فَجَرَتْ بِسَبْعِينَ مَرَّةً [امْرَأً] بَعْدَ مَا أَرَادَتْ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ وَ الْخَلَاصَ مِنْ جَهَنَّمَ- لَغَفَرَ اللَّهُ لَهَا وَ مَنْ صَامَ مِنْ رَجَبٍ ثَلَاثِينَ يَوْماً نَادَى مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ يَا عَبْدَ اللَّهِ أَمَّا مَا مَضَى فَقَدْ غُفِرَ لَكَ فَاسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فِيمَا بَقِيَ وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي الْجِنَانِ كُلِّهَا فِي كُلِّ جَنَّةٍ أَرْبَعِينَ أَلْفَ مَدِينَةٍ مِنْ ذَهَبٍ فِي كُلِّ مَدِينَةٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ قَصْرٍ فِي كُلِّ قَصْرٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ بَيْتٍ وَ فِي كُلِّ بَيْتٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ مَائِدَةٍ مِنْ ذَهَبٍ عَلَى كُلِّ مَائِدَةٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ قَصْعَةٍ فِي كُلِّ قَصْعَةٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ لَوْنٍ مِنَ الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ لِكُلِّ طَعَامٍ وَ شَرَابٍ مِنْ ذَلِكَ لَوْنٌ عَلَى حِدَةٍ وَ فِي كُلِّ بَيْتٍ أَرْبَعُونَ أَلْفَ أَلْفِ سَرِيرٍ مِنْ ذَهَبٍ طُولُ كُلِّ سَرِيرٍ أَلْفَا ذِرَاعٍ فِي أَلْفَيْ ذِرَاعٍ عَلَى كُلِّ سَرِيرٍ جَارِيَةٌ مِنَ الْحُورِ عَلَيْهَا ثَلَاثُمِائَةِ أَلْفِ ذُؤَابَةٍ مِنْ نُورٍ تَحْمِلُ كُلَّ ذُؤَابَةٍ مِنْهَا أَلْفُ أَلْفِ وَصِيفَةٍ تُغَلِّفُهَا بِالْمِسْكِ وَ الْعَنْبَرِ إِلَى أَنْ يُوَافِيَهَا صَائِمُ رَجَبٍ هَذَا لِمَنْ صَامَ شَهْرَ رَجَبٍ كُلَّهُ قِيلَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَمَنْ عَجَزَ عَنْ صِيَامِ رَجَبٍ لِضَعْفٍ أَوْ لِعِلَّةٍ كَانَتْ بِهِ أَوِ امْرَأَةٍ غَيْرِ طَاهِرٍ يَصْنَعُ مَا ذَا لِيَنَالَ مَا وَصَفْتَهُ قَالَ يَتَصَدَّقُ كُلَّ يَوْمٍ بِرَغِيفٍ عَلَى الْمَسَاكِينِ وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهُ إِذَا تَصَدَّقَ بِهَذِهِ الصَّدَقَةِ كُلَّ يَوْمٍ نَالَ مَا وَصَفْتُ وَ أَكْثَرَ إِنَّهُ لَوِ اجْتَمَعَ جَمِيعُ الْخَلَائِقِ كُلُّهُمْ مِنْ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ عَلَى أَنْ يُقَدِّرُوا قَدْرَ ثَوَابِهِ مَا بَلَغُوا عُشْر

رسول خدا صل الله علیه وآله وسلّم فرمودند :

    هلا رجب ماه اصم خدا است و ماه بزرگى است و براى آن اسمش ناميدند كه هيچ ماه در حرمت و فضيلت قرين او نيست نزد خداى تبارك و تعالى، مردم جاهليت در دوران جاهليت خود آن را محترم مي دانستند و اسلام هم جز فضل و احترام بر آن نيفزود .

هلا كه رجب و شعبان هر دو ماه من هستند و رمضان ماه امت من است .

هلا هر كه يك روز رجب را از روى عقيده و قربت روزه دارد ، مستحق رضوان اكبر خدا است و روزه ی آن روزش خشم خدا را خاموش كند و درى از دوزخ را بر او بندد و اگر بر زمين طلا بدهد باز هم بهتر از روزه آن نيست و كامل نشود اجرش به چيزى از امور دنيا جز حسنات در صورتى كه مخلص خداى عز و جل باشد و چون شب كند ده دعاى مستجاب دارد و اگر در نقد دنيا از خدا خواهد به او عطا كند و گر نه براى آخرت او ذخيره بهترى از آنچه يكى از اولياء و اصفياء و دوستانش دعا كرده مهيا دارد .

هر كه دو روز از رجب روزه دارد و اصفان زمين و آسمان نتوانند آنچه را نزد خدا از كرامت دارد وصف كنند و مزد ده راستگو در جميع عمرخودشان براى او نوشته شود هر چه هم عمر آنها طولانى باشد . و روز قيامت به عدد هر كه شفاعت كنند او نيز شفاعت كند و با آنها و در گروه آنها محشور شود تا بهشت رود و از رفيقان آنها باشد .

هر كه سه روز از رجب روزه دارد خداى عز و جل ميان او و دوزخ خندقى زند يا پرده‏اى به درازى هفتاد سال و خداى عز و جل نزد افطارش به او مي فرمايد محققا حق تو بر من لازم است و محبت ولايت تو بر من لازم است اى فرشتگان گواه باشيد كه من او را آمرزيدم در گناهان گذشته و آينده‏اش .

هر كه چهار روز رجب را روزه دارد از همه بلاها و جنون و جذام و برص در عافيت باشد و از فتنه دجال و از عذاب قبر در پناه باشد و نوشته شود برايش مانند اجر اولى الالباب توابين و اوابين و نامه ی اعمالش به دست راستش داده شود در ضمن اوائل عابدان.

هر كه پنج روز از رجب روزه دارد بر خدا لازمست او را در قيامت خشنود دارد و رويش چون ماه شب چهارده باشد و به شماره ريگ عالج برايش حسنه نويسند و بي حساب وارد بهشت گردد و به او گفته شود هر چه خواهى بر پروردگارت ناز كن.

هر كه شش روز از رجب را روزه دارد چون از قبر برآيد رويش نورى دارد كه تابنده‏تر از نور آفتاب است و بعلاوه نورى به او عطا شود كه همه حاضران قيامت از آن نور استفاده برند و در امان مبعوث شود تا بي حساب بر صراط گذرد و از عقوق پدر و مادر و قطع رحم معاف باشد .

هر كه هفت روز آن را روزه دارد براى روزه ی هر روزى يك درى از دوزخ به رويش بسته گردد و خدا تنش را بر آتش حرام كند.

هر كه هشت روز آن را روزه دارد خدا به روزه ی هر روز يكى از هشت در بهشت را به رويش‏ گشايد و فرمايد از هر كدام خواهى وارد شو .

هر كه نه روزش روزه دارد از گورش كه برآيد جار لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ كشد و مانعى براى بهشت رفتن ندارد و چهره‏اش نورى دهد كه بر اهل محشر بتابد تا گويند اين مرد پيغمبر مصطفى است و كمتر چيزى كه به او دهند اين است كه بي حساب به بهشت رود .

هر كه ده روزش را روزه دارد خدا دو بال سبز كه رشته در و ياقوت دارند به او عطا كند كه با آنها چون برق خاطف از صراط به بهشت گذر كند و خدا گناهانش را بدل به حسنات كند و او را در زمره ی مقربان و قوامين بالقسط نويسد و گويا خدا را هزار سال عبادت كرده قائم و صابر و با قصد قربت.

هر كه يازده روز از رجب را روزه دارد در قيامت بنده خدائى با ثوابتر از او نباشد مگر كسى كه مانند او يا بيشتر روزه داشته.

هر كه دوازده روز رجب را روزه دارد در قيامت دو جامه سبط از سندس و استبرق بپوشد و با آن آراسته شود كه اگر يكى از آنها را در دنيا آويزند ميان مغرب تا مشرق را نورانى كند و دنيا از مشك خوشبوتر شود.

هر كه سيزده روز از رجب روزه دارد در قيامت خوانى از ياقوت سبز در سايه عرش بگسترند كه پايه‏هايش از در است و پهناورتر از دنيا است هفتاد بار و بر آن سينى‏هاى درّ و ياقوت است و بر هر سينى هفتاد هزار رنگ از خوراك است كه رنگ و بوى آنها بهم نبرد از آن بخورد و مردم در سختى و گرفتارى بزرگى باشند .

هر كه چهارده روزش را روزه دارد خدا ثوابى به او دهد كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه بر دل بشرى گذشته از كاخهاى بهشتى كه با در و ياقوت هست.

 هر كه پانزده روز آن را روزه دارد در قيامت بجايگاه آمنان بايستد و هيچ ملك مقرب و پيغمبر و رسولى باو نگذرد جز آنكه گويد خوشا بر تو كه مقرب و شرافتمند و مورد رشك و محترمى و ساكن بهشتى، هر كه شانزده روزش را روزه دارد در صف مقدم آنها باشد كه بر اسبان نور سوارند و آنها را در عرصه بهشت پرش ميدهند تا آستان خدا.

هر كه هفده روزش را روزه دارد در قيامت هفتاد هزار چراغ بر صراط گذارند تا در پرتو آنها بسوى بهشت گذر كند و فرشته‏ها با خوش آمد و درود او را مشايعت كنند.

هر كه هيجده روز رجب را روزه دارد در گنبد ابراهيم كه در بهشت دارد با او همطراز است بر سر تختهاى در و ياقوت،

و هر كه نوزده روزش را روزه دارد خدا كاخى از لؤلؤ تر براى او بسازد در بهشت برابر كاخ ابراهيم و آدم بر آنها سلام دهد و آنها بر او سلام دهند باحترام او و حق واجب او و بهر روز روزه‏اش ثواب روزه هزار سال براى او نوشته شود.

هر كه بيست روزش روزه دارد گويا بيست هزار سال خدا را عبادت كرده است.

هر كه بيست و يك روز روزه دارد روز قيامت مانند ربيعه و مضر را شفاعت كند كه همه اهل خطا و گناه باشند. هر كه بيست و دو روزش را روزه دارد منادى از آسمان ندا كند كه مژده گير اى ولى خدا از طرف خدا بكرامت بزرگ و رفاقت آنها كه خدا بآنها نعمت داده از پيغمبران و صديقان و شهداء و صالحان كه چه خوب رفيقانى هستند.

هر كه بيست و سه روزش را روزه دارد از آسمان نداء شود خوشا بر تو اى بنده ی خدا اندكى رنج بردى و نعمتى طولانى يافتى خوشا بر تو آنگاه كه بميرى بثواب بزرگ پروردگار كريمت رسى و همسايه خليل باشى در بهشت.

هر كه بيست و چهار روزش را روزه دارد ملك الموت در صورت جوانى بر او درآيد كه جامه ديباى سبز پوشيده و بر اسب بهشتى سوار است و حرير سبزى كه با مشك اذفر آلوده است به دست دارد و به دستى جامى طلا پر از شراب بهشتى كه هنگام جان كندن باو نوشاند و تلخى جان كندن را بر او آسان كند و جانش را در آن حرير بهشتى پيچد و از آن بوى خوشى برآيد كه اهل هفت آسمان در بينى كشند و در قبرش سيراب ماند تا بر سر حوض كوثر رود.

هر كه بيست و پنج روزش را روزه دارد، چون از قبر برآيد هفتاد هزار فرشته او را برخورند كه به دست هر كدام پرچمى است از در و ياقوت و با آنها زيورها و جامه‏هاى طرفه اي است و مي گويند اى دوست خدا زود خود را رها كن و بپروردگارت رسان، و او اول كس باشد كه در بهشت عدن با مقربان درآيد كه خدا از آنها خشنود است و آنها از خدا، اين فوز عظيمى است.

هر كه بيست و شش روزش را روزه دارد خدا در سايه عرش برايش صد كاخ از در و ياقوت بسازد كه بر سر هر كاخى خيمه سرخى از حرير بهشتى است كه در آن در ناز و نعمت بياسايد و مردم گرفتار حساب باشند.

هر كه بيست و هفت روزش را روزه دارد خدا گورش را به مسافت چهار صد سال راه وسعت دهد و همه را پر از مشك و عنبر كند.

هر كه بيست و هشت روزش را روزه دارد خدا ميان او و آتش هفت خندق زند كه هر خندقى از آسمان تا زمين باشد كه پانصد سال راه است .

هر كه بيست و نه روز از رجب را روزه دارد خدا او را بيامرزد گرچه گمركچى باشد يا زنى كه زنا داده تا هفتاد بار در صورتى كه بقصد قربت و خلاص از دوزخ باشد كه خدا او را بيامرزد .

هر كه سى روز رجب را روزه دارد منادى از آسمان ندا كند اى بنده خدا گناهان گذشته‏ات آمرزيده شده، كار خود از سرگير نسبت بآينده و خدا در بهشتى چهل هزار شهر باو دهد از طلا كه در هر شهرى چهل هزار هزار كاخ است و در هر كاخى چهل هزار هزار خانه و در هر خانه چهل هزار هزار خوان طلا و بر هر خوانى چهل هزار هزار كاسه و بر هر كاسه چهل هزار هزار رنگ خوراك و نوشابه كه هر كدام رنگى جدا دارند باز در هر خانه چهل هزار تخت طلا، هر تختى هزار ذراع در دو هزار ذراع و بر هر تختى دختركى از حور كه سيصد رشته گيسوى نور دارد و هر گيسو را هزار هزار كنيزك برداشته و بمشك و عنبر مى‏آلايند تابه روزه‏دار رجب رسانند، اين ثواب كسي است كه همه رجب را روزه دارد عرض شد يا رسول اللَّه هر كه براى ضعف يا درد نتواند روزه همه رجب را گيرد، يا زنى كه ناپاك باشد چه كنند كه باين ثوابها رسند، فرمودند :

 هر روز يك گرده نان بر گدايان صدقه دهند بدان كه جانم بدست او است هر كه هر روز اين صدقه را دهد برسد بدان چه گفتم و به بيشتر از آن اگر همه خلايق از اهل آسمانها و زمين جمع شوند كه ثواب او را اندازه گيرند، نتوانند برسند بده يك آنچه از ثواب در بهشت دارد نسبت بفضل و درجات .

عرض شد يا رسول اللَّه اگر كسى قادر بر اين صدقه نباشد چه كند كه باين ثوابى كه گفتى برسد؟ فرمودند :

 هر روز از رجب تا تمام سى روز صد بار اين تسبيح را بگويد :

سبحان الاله الجليل سبحان من لا ينبغى التسبيح الا له سبحان الاعز الاكرم سبحان من ليس العز و هو له اهل.

شيخ صدوق ،أمالي الصدوق ، اعلمى ، بيروت ، 1400 ق ، چاپ پنجم ، ص ۵۳۵-۵۳۹‏

 

علم غیب ائمه علیه السلام

باسمه تعالی

استدلال قرآنی آیت الله جوادی آملی درباره علم غیب ائمه علیه السلام

حضرت آیت الله جوادی آملی با اشاره به مطالبی درباره علم غیب ائمه اطهار علیهم السلام تاکید کرد:

طلبه ای که این حرف ها را بفهمد مواظب زبانش هست و دیگر نمی گوید امام حسین علیه السلام نمی دانست و اگر می دانست دیگر نمی رفت! وقتی از طلبه ای سؤال می کنند امام حسن علیه السلام می دانست این کاسه دارای سم است یا نه، در جواب می ماند برای این است که درسش را نخوانده است .

حضرت آیت الله عبدالله جوادی آملی استاد برجسته حوزه، امروز در جمع علما و روحانیان در مسجد اعظم قم، به ادامه تفسیر سوره مبارکه نمل پرداخت و گفت: در جریان ملک سلیمان علیه السلام برخی از مطالب مربوط به لسان پرندگان است و نطق به این معنی مخصوص انسان نیست و برای این حرف که فقط همان پرندگان به تعلیم حضرت نطق داشتند، سندی ارائه نشده است.
این استاد برجسته تفسیر حوزه علمیه گفت:

با توجه به نطق غیر انسان، نباید از او با «الانسان ناطق» تعریف کرد بلکه تعریف صحیح این است: «الانسان حیّ متأله».
وی ادامه داد:

درباره عذاب کردن هدهد که حضرت سلیمان به آن تهدید کرده، آمده است که می خواست او را در کنار ناجنس او (زغن) قرار دهد که هم صحبتی با ناجنس عذاب بزرگی است و بر طبق همین روایاتی که ذیل این آیه شریفه آمده است بعضی از بزرگان فرموده اند «روح را صحبت ناجنس عذابی است الیم».

این استاد عالی حوزه علمیه قم با اشاره به آیه شریفه

«فَمَکَثَ غَیْرَ بَعِیدٍ فَقَالَ أَحَطتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُکَ مِن سَبَإٍ بِنَبَإٍ یَقِینٍ»

خاطر نشان کرد:

جناب زمخشری در ذیل این آیه از گروهی نقل می کند که گفته اند دلیل بطلان قول رافضه که امام را عالم به همه مسایل و جزئیات می دانند همین آیه است و رهبران الهی یعنی انبیا و ائمه علیهم السلام از علم غیب اطلاعی ندارند. سخن زمخشری و این گروهی که از آنها نقل می کند باطل است.

آیت الله جوادی آملی افزود:

در علم اصول از مسائل معرفتی، سه قسم باید بحث شود؛

اول «دون الحجة» مثل ظن غیر معتبر و قیاس،

قسم دوم که حجت است مثل علم متعارف و طمأنینه در حد علم،

قسم سوم هم که در اصول نیست و باید باشد ولی علم اصول این رسالتش را انجام نداده و باید انجام می داد و از آن بحث می کرد، علم فوق الحجة است و آن علم ملکوتی و علم غیب است، یعنی علمی است که فراتر از آن است که کاربرد فقهی و اجتماعی داشته باشد.
وی ادامه داد:

مرحوم کاشف الغطاء (که فقیهی فحل و سلطان فقه است و مرحوم صاحب جواهر درباره او فرموده است به حدت ذهن او ندیده ام) از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل می کند که حضرت فرمود (ائمه هم همین طورند) وقتی در جامعه حکومت و بین مردم داوری می کنیم «إنما أقضی بینکم بالبینات و الأیمان»؛ ما در این امور به علم غیب عمل نمی کنیم، اگر کسی بینه و دلیلی آورد به آن عمل می کنیم و مأمور نیستیم جامعه را با علم ملکوتی اداره کنیم؛ البته یک وقت معجزه اقتضا می کند که مطلب دیگری است.
این استاد عالی حوزه علمیه قم در ادامه این مطلب گفت: طبق این آیه یقینا پیامبر صلی الله علیه وآله از همه امور با خبر است؛ «فسیری الله عملکم و رسوله و المؤمنون» مراد از مؤمنون اهل بیت علیهم السلام است. تحقیقا حضرت همه کارهای شما را می بیند، این مسئله عرض اعمال است. بسیاری از کسانی که درباره امام زمان علیه السلام کار می کنند فقط منتظر ظهور حضرتند البته این یک برکتی است، اما عرض اعمال به حضرت را اصلا مطرح نمی کنند. اگر امام زمان علیه السلام هست، می بیند و اگر می بیند باید درست عمل کنیم.
وی ادامه داد: اگر کسی در محکمه پیامبر صلی الله علیه و آله بینه دروغ آورد و به نفع او حکم شد نگوید من در محکمه رسول خدا و از دست ایشان این را گرفتم! این قطعه ای از آتش است. هر کاری می کنیم می بینند ولی به صراحت اعلام کرد در اداره جامعه با علم غیب کاری انجام نمی دهیم و الا انسان مجبور است که اطاعت کند و کمال از بین می رود. انسان باید آزادانه زندگی کند، اگر این طور نباشد بشر در اطاعت مجبور می شود؛ پس علم ملکوتی حجت شرعی نیست چون کارهای عادی را با علم عادی حل می کنند، همان طور که حکیم را برای رفته گری انتخاب نمی کنند علم غیب و علم ملکوتی را هم برای کارهای عادی استفاده نمی کنند.
این استاد برجسته تفسیر حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: اصول باید ده ها بار این مطلب را بگوید، اگر از این مسائل و علمی که حجت شرعی نیست در اصول بحث شود دیگر خطر «شهید جاوید» در پیش نیست، اگر این حرف ها در اصول بود دیگر «شهید جاوید» نوشته نمی شد. طلبه ای که این حرف ها را بفهمد مواظب زبانش هست و دیگر نمی گوید امام حسین علیه السلام نمی دانست و اگر می دانست دیگر نمی رفت! وقتی از طلبه ای سؤال می کنند امام حسن علیه السلام می دانست این کاسه دارای سم است یا نه، در جواب می ماند برای این است که درسش را نخوانده است. اگر او می فهمید علم غیب فوق الحجه است و کاربرد فقهی ندارد می گفت امام حسن علیه السلام یقینا می دانست این کاسه سم دارد.
وی در ادامه ابراز داشت:

خدا غریق رحمت کند سیدنا الاستاد مرحوم علامه طباطبایی را که با چه تلاش و کوششی می خواست این مطلب را به راقم شهید جاوید بفهماند که در نهایت هم نتوانست. سرّش این است که این مطلب نویی است و با یک بار حل نمی شود، چندین بار باید درس گفته شود، اشکال شود تا حل شود. یک فحلی مثل مرحوم کاشف الغطاء باید اصول را بازنویسی کند. چون شیعه این حرف ها را در کتاب ها ذخیره کرده و در حوزه ها نیست، زمخشری این طور با صراحت این حرف را می زند، هدهد هم که نه علم غیب دارد و نه از علم غیب آگاه است به حضرت سلیمان عرض می کند که تو از این مطلب خبر نداری.
آیت الله جوادی آملی با اشاره به اخبار هدهد از مسائل قوم سبأ خاطر نشان کرد:

هدهد اعلام کرد که از نظر حکومتی یک خانمی در رأس قرار داشت که همه امکانات اداره حکومت را دارا بوده و هیچ کمبودی نداشت ولی از نظر اعتقادی و فکری، خود او و قومش آفتاب پرست بودند و فساد عقیدتی داشتند، هدهد اعتقاد این قوم، فساد آن اعتقاد و علت فساد آن را هم بیان کرد که البته این را همه نمی فهمند.

وی افزود:

مسجد شهادت خواهد داد که چه کسانی آمدند و چه کسانی نیامدند. شهادت می دهد ریاکارانه آمدند یا مخلصانه، با چه نیتی آمدند و با چه نیتی رفتند اما نکته اینجا است کسی که حرف مسجد را بفهمد کم است. باید حضرت سلیمان علیه السلام باشد تا حرف هدهد را بفهمد.
آیت الله جوادی آملی گفت:

قرآن هم روش عقلی و فلسفی دارد و هم روش عرفانی، روایات هم همین طور است؛ خطبه ها عموما به روش عقلی است ولی دعا و مناجات اهل بیت علیهم السلام به روش عرفانی است و در آنجا سخن از شهود است، طریق سخن هدهد هم لسان فلسفه و برهان است.

به نقل از پایگاه حوزه

 

بیانیه

باسم الله القاسم الجبارین

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صل الله علیه و آله وسلّم :

مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِأَمْرِ ( بامور ) الْمُسْلِمِينَ- فَلَيْسَ مِنَ الْإِسْلَامِ فِي شَيْ‏ءٍ- وَ مَنْ شَهِدَ رَجُلًا يُنَادِي يَا لَلْمُسْلِمِينَ- فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ مِنَ الْمُسْلِمِين‏

     با سلام و دعای خیر و آرزوی سربلندی و سرافرازی برای تمام مسلمانان در سرتاسر جهان ، آنچه امروز در بدنه ی جهان اسلام و درسطح جوامع بین المللی بنام دفاع  ازحقوق مسلمانان و اتحاد و وحدت صورت می گیرد بسی جای شگفتی و تعجب است که جهان اسلام وانسانیت را غمگین و شادی دشمنان انسانیت و اسلام را فراهم آورده است و تحت شعار اتحاد ، اتحاد و همدلی جهان اسلام را نشانه رفته است و هدفی غیر از ایجاد تفرقه و ازهم پاشیدن یگانگی جهان اسلام را دنبال نمی کند و این همان امری است که مخالفین اسلام و انسانیت در سر داشتند و غیر از همراستایی با دشمنان قسم خورده ی نبوده و هم پیمانی با دشمنان نبی مکرم صل الله علیه و آله و سلّم بوده و خواست شوم و نامیمون آنان را عملی می سازد . اما نباید این نعمت الهی را نادید گرفت که چهره ی کریه مدعیان دروغین اسلام و ظالمین و غاصبین حرمین شریفین را در امتحانات پیش آمده بطور وضوح آشکار کرده است و اینکه اینان همان صهیونیسم و عوامل صهیونیسمی هستند که برای خدمت بیشتر به سرکردگان خود چهره ی واقعی خود را نشان می دهند ودر بجا آوردن خواست صهیونیسم بین اللملی به حد توان می کوشند و به جنایت و اعمال وحشیانه دست می زنند .

     ما به سرسپردگان تاکید می نماییم دست از اعمال ددمنشان خود برداشته و تا دیر نشده خود را از سرنوشت صدام ، بن علی ، قذافی ، مبارک و علی عبدالله صالح و... نجات دهند و به خواست مشروع مردم بحرین تن در دهند و با اجابت مطالبات مردم بحرین ، از مداخله درامور بحرین خودداری کرده و از طرح های غیراصولی ونابخردانه و شوم خود دست بردارند که هرگونه بی توجهی به آرای مردم، سرانجام شوم و نکبت باری برای سر سپردگان صهیونیستی درپی خواهد داشت . و با احترام به خواست مردم شریف بحرین یکپارچگی اسلامی را محترم شمارند و بدانند که درمنظر دشمنان اسلام ازهیچ منزلتی برخوردار نیستند و هرگام شومی که برای برهم زدن جغرافیای ارضی و ملیتی وضد ارزشهای اسلامی بردارند جز به پستی و مزدور بودنشان نخواهد افزود و پستی و زبونی آنان را آشکار و آشکارترخواهد ساخت وبیش از آنکه کاری ازپیش ببرند تیشه برریشه ی پوسیده ی خود خواهند زد و انزجار و تنفر جهان اسلام را فراهم می آورند .

وَ لَنْ تَرْضى‏ عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لاَ النَّصارى‏ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‏ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ البقرة : 120  

يهودان و ترسايان از تو خشنود نمى‏شوند، تا به آيينشان گردن نهى. بگو: هدايت، هدايتى است كه از جانب خدا باشد. اگر از آن پس كه خدا تو را آگاه كرده است از خواسته ی آنها پيروى كنى، هيچ ياور و مددكارى از جانب خدا نخواهى داشت.

      لذا ضمن اعلان انزجار و تنفر از اعمال دشمن پسندانه ی برخی رژیم های منطقه ، تمام حرکت های ضد اسلامی و انسانی آنان را به شدت محکوم کرده و از تمام انسانهای آزاده ی جهان می خواهیم در مقابل خونریزیهایی که در بحرین به دست آل سعود و آل خلیفه و نهایتاً تلاش وقیحانه برای الحاق کشور بحرین و مستمره قرار دادن آن توسط آل سعود انجام می گیرد ، ساکت ننشینند و به هر نحوی از انحاء انزجار خود را اعلام نمایند .

تصاویر زیبا: آبشار بیشه دورود لرستان

به نقل از تابناک

نمازشکر

نماز شکر

یکی دیگر از نمازهای مستحبی « نماز شكر » است، و نمازی است كه در وقت حاصل شدن نعمت و یا دفع بلا و مرض خوانده شود.
امام صادق علیه السّلام می فرمایند: 

چون خداوند به تو نعمتی دهد یا از تو نعمتی را دفع نماید، دو ركعت نماز بخوان و در ركوع و سجود اول بعد از ذكر می گویی:

« الحمدلله شكرا شكرا شكرا وحمدا »

و در ركوع و سجود دوم می گویی:

«الحمدلله الذی استجاب دعائی واعطانی مسئلتی ».

بعد دعای علی بن الحسین را از صحیفه بخوان. 

المصباح المنیر، ص 413

آثار سوء سستی در نماز

آثار سوء سستی در نماز

یافاطِمَةُ الزَّهْراء سلام الله علیکِ ، سستى در نماز چه آثاری دارد ؟

«عَنْها علیها السلام قالَتْ :  سَأَلْتُ أَبى رَسُولَ اللّهِ صلى الله علیه وآله وسلم لِمَنْ تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ.
قال صلى الله علیه وآله وسلم :  

مَنْ تَهاوَنَ بِصَلاتِهِ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ إِبْتَلاهُ اللّهُ بِخَمْسَ عَشَرَةَ خَصْلَةً :

یرْفَعُ اللّهُ الْبَرَكَةَ مِنْ عُمْرِهِ ، وَ یرْفَعُ اللّهُ الْبَرَكَةَ مِنْ رِزْقِهِ ، وَ یمْحُوا اللّهُ عَزَّوَجَلَّ سیماءَ الصّالِحینَ مِنْ وَجْهِهِ ، وَكُلُّ عَمَل یعْمَلُهُ لا یوجَرُ عَلَیهِ ، وَ لا یرْتَفِعُ دُعاؤُهُ إِلىَ السَّماءِ ، وَ لَیسَ لَهُ حَظٌّ فى دُعاءِ الصّالِحینَ ، وَ أَنّهُ یمُوتُ ذَلیلاً ، وَ یمُوتُ جائِعًا ، وَ یمُوتُ عَطْشانًا ، فَلَوْ سُقِىَ مِنْ أَنْهارِ الدُّنْیا لَمْ یرْوَ عَطَشُهُ ، وَ یوَكِّلُ اللّهُ مَلَكًا یزْعَجُهُ فى قَبْرِهِ ، وَ یضیقُ عَلَیهِ قَبْرُهُ وَ تَكُونُ الظُّلْمَةُ فى قَبْرِهِ ، وَ یوَكِّلُ اللّهُ بِهِ مَلَكًا یسْحَبُهُ عَلى وَجْهِهِ ، وَ الْخَلائِقُ ینْظُرُونَ إِلَیهِ ، وَ یحاسَبُ حِسابًا شَدیدًا ، وَ لا ینْظُرُ اللّهُ إِلَیهِ وَ لا یزَكّیهِ وَ لَهُ عَذابٌ أَلیمٌ.»
از پدرم رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم درباره مردان و زنانى كه در نمازشان سستى و سهل انگارى مى كنند ، پرسیدم .
آن حضرت فرمودند :  هر زن و مردى كه در امر نماز ، سستى و سهل انگارى داشته باشد ، خداوند او را به پانزده بلا مبتلا مى گرداند :

1ـ خداوند ، بركت را از عمرش مى گیرد .

2ـ خداوند ، بركت را از رزق و روزى اش مى گیرد .

3ـ خداوند ، سیماى صالحین را از چهره اش محو مى كند .

4ـ هر كارى كه بكند بدون پاداش خواهد ماند .

5ـ دعایش مستجاب نخواهد شد .

6ـ برایش بهره اى از دعاى صالحین نخواهد بود .

7ـ ذلیل خواهد مُرد .

8ـ گرسنه جان خواهد داد .

9ـ تشنه كام خواهد مرد ، به طورى كه اگر با همه نهرهاى دنیا آبش دهند ، تشنگى اش برطرف نخواهد شد .

10ـ خداوند ، فرشته اى را برمى گزیند تا او را در قبرش ناآرام سازد .

11ـ قبرش را تنگ گرداند .

12ـ قبرش تاریك باشد .

13ـ خداوند فرشته اى را برمى گزیند تا او را به صورتش به زمین كشد ، در حالى كه خلایق به او بنگرند .

14ـ به سختى مورد محاسبه قرار گیرد .

15ـ و خداوند به او ننگرد و او را پاكیزه نگرداند و او را عذابى دردناك باشد.

سيد ابن طاوس‏ ، فلاح السائل و نجاح المسائل ، ناشر: بوستان كتاب‏ ، نوبت: اول‏ - قم‏ ، ص 22

 

پاسخ به شبهه ی درب حضرت فاطمه زهراء سلام الله علیها

پاسخ به شبهه ی درب حضرت فاطمه زهراء سلام الله علیها

در زمان رسول خدا صلي الله علیه وآله خانه‌هاي مدینه داراي درهاي چوبي بوده است. موارد بسیاري مي‌توان به عنوان شاهد نقل کرد که ما به چند نمونه اشاره مي‌کنیم.

به گزارش جهان، یکي از شبهاتي که اخیراً برخي از وهابی‌ها آن را با مانور فراوان و سر و صداي زیاد مطرح کرده‌اند این شبهه بوده است که منازل مسکوني مردم مدینه و مکه در صدر اسلام به شکل ساختمان‌ها و منازل مسکوني دوران ما نبوده است که افزون بر دیوارهاي نسبتا بلند داراي بخش ورودي با درهاي محکم وقفل‌هاي متنوع باشد؛ بلکه براي پوشاندن و محفوظ نگه داشتن درون منزل از دید اغیار، تنها از پرده، حصیر و... استفاده مي‌کردند. در روایتي علی رضي الله عنه تصریح مي‌کند که خانه‌هاي ما اهل بیت در نداشته است.

وَنَحْنُ أَهْلُ بَیْتِ مُحَمَّدٍ (ص) لا سُقُوفَ لِبُیُوتِنَا وَ لا أَبْوَابَ وَ لا سُتُورَ

خانه‌هاي ما اهل بیت، نه سقف دارد و نه در. این روایت را بسیاري از کتاب‌هاي شیعه نقل کرده‌اند از جمله:
الخصال، شیخ الصدوق، ص ۳۶۴ _ ۳۸۲ و شرح الأخبار، قاضی النعمان المغربی، ج ۱ ص ۳۴۵ – ۳۶۲ و الاختصاص، شیخ المفید، ص ۱۶۳ ۱۸۰ و بحار الأنوار، علامة المجلسی، ج ۳۸ ص ۱۶۷ و ۱۸۶ و....
بنابراین، چگونه ممکن است که فاطمه زهرا سلام الله علیها بین در و دیوار قرار گرفته باشد؟ و یا چگونه ممکن است که این در آتش گرفته باشد؟
نقد و بررسی:
اما با بررسي روایات موجود در کتاب‌هاي شیعه و سني این نتیجه به دست مي‌آید، که در زمان رسول خدا صلي الله علیه وآله خانه‌هاي مدینه داراي درهاي چوبي بوده است. موارد بسیاري مي‌توان به عنوان شاهد نقل کرد که ما به چند نمونه اشاره مي‌کنیم. شما خواننده محترم براي اطلاع بیشتر به کتاب مأساة الزهراء علیها السلام، و خلفیات مأساة الزهراء، نوشته سید جعفر مرتضي مراجعه فرمایید.
ما ابتدا پاسخ علامه سید جعفر مرتضي را در پاسخ این شبهه نقل و سپس به پاسخ تفصیلي آن خواهیم پرداخت:
پاسخ علامه سید جعفر مرتضی:
علامه سید جعفر مرتضي در پاسخ این روایت مي‌گوید:
فأمیر المؤمنین إذن یصف حالة الفقر المدقع الذی کان یعانی منه أهل البیت ( علیهم السلام )، ویذکر إیثار رسول الله ( صلي الله علیه وآله وسلم ) حتي أهل النعم والأموال بما یتوفر لدیه منها، مع ملاحظة: أن أبواب أهل البیت ( علیهم السلام ) بیوتهم کانت من جرید النخل الذی هو أصل السعفة بعد جرد الخوص عنها، أما غیرهم ( علیهم السلام ) فکان لبیوتهم ستائر، وکانت أبوابها من غیر جرید النخل أیضا، ومنها الأخشاب لا مجرد ستائر ومسوح کما یدعون.
علی علیه السلام از فقر ناراحت کننده‌اي که خاندان پیامبر صلي الله علیه وآله وسلم با آن دست و پنجه نرم مي‌کردند سخن مي‌گوید و از بذل و بخشش رسول خدا صلي الله علیه وآله وسلم از اموال و نعمت‌هاي که نزدش جمع شده بود یاد مي‌کند،‌ با این که دَرِ خانه‌هاي اهل بیت از چوب خرما؛ پس از پاک کردن از شاخ و برگش بود؛ ولي دیگران دَرِ خانه‌هایشان از غیر چوب خرما بود و افزون برآن بر درهایشان پرده نیز آویزان کرده بودند.
العاملی، السید جعفر مرتضي (معاصر)، مأساة الزهراء علیها السلام شبهات وردود، ج ۲ ص ۲۳۲، ناشر: دار السیرة بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة، ۱۴۱۸هـ ـ ۱۹۹۷ م
باز کردن درب خانه با کلید، چه معنایی دارد؟
خداوند در قرآن کریم به صحابه و دیگر مسلمانان اجازه مي‌دهد که از خانه‌هایي که کلید آن در اختیار آنان هست ، غذا بخورند . بي‌تردید خانه‌اي که در چوبي و یا آهني نداشته باشد، داشتن کلید براي آن بي‌معنا خواهد بود:
لَیْسَ عَلَي الْأَعْمي‏ حَرَجٌ وَلا عَلَي الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلا عَلَي الْمَریضِ حَرَجٌ وَلا عَلي‏ أَنْفُسِکُمْ أَنْ تَأْکُلُوا مِنْ بُیُوتِکُمْ أَوْ بُیُوتِ آبائِکُمْ ... أَوْ ما مَلَکْتُمْ مَفاتِحَهُ أَوْ صَدیقِکُمْ لَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَأْکُلُوا جَمیعاً أَوْ أَشْتاتاً. (النور / ۶۱ .)

بر نابینا و افراد لنگ و بیمار گناهي نیست (که با شما هم غذا شوند)، و بر شما نیز گناهي نیست که از خانه‏هاي خودتان [بدون اجازه خاصّي‏] غذا بخورید و همچنین خانه‏هاي پدرانتان ... یا خانه‏اي که کلیدش در اختیار شماست، یا خانه‏هاي دوستانتان، بر شما گناهي نیست که به طور دسته‏جمعي یا جداگانه غذا بخورید .
در حدیث ذیل نیز با صراحت سخن از باز کردن دَرِ اتاق به وسیله کلید است و این نشان مي‌دهد که ورودی‌هاي منازل واتاق‌ها محصور و محفوظ بوده است.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحِیمِ بْنُ مُطَرِّفٍ الرُّؤَاسِيُّ حَدَّثَنَا عِیسَي عَنْ إِسْمَاعِیلَ عَنْ قَیْسٍ عَنْ دُکَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ الْمُزَنِيِّ قَالَ أَتَیْنَا النَّبِيَّ،صلي الله علیه وسلم، فَسَأَلْنَاهُ الطَّعَامَ فَقَالَ « یَا عُمَرُ اذْهَبْ فَأَعْطِهِمْ ». فَارْتَقَي بِنَا إِلَي عِلِّیَّةٍ فَأَخَذَ الْمِفْتَاحَ مِنْ حُجْزَتِهِ فَفَتَحَ.
از دُکَین بن سعید مزني نقل شده است که گفت: خدمت پیامبر رفتیم و تقاضاي غذا کردیم، به عمر فرمود: برو و به آنان غذا بده. عمر ما را به اتاق بالا برد، سپس کلید را از کمربندش بیرون آورد و در را باز کرد.
السجستانی الأزدی، سلیمان بن الأشعث أبو داود (متوفای۲۷۵هـ)، سنن أبی داود، ج ۲ ص ۵۲۷، ح ۵۲۴۰، تحقیق: محمد محیی الدین عبد الحمید، ناشر: دار الفکر.
الباني در صحیح و ضعیف سنن ابوداوود، شماره ۵۲۳۸ آن را تصحیح کرده است.
پیامبر دستور ‌داد، شب‌ها دَرِ منازل را ببندند:
مسلم نیشابوري در صحیحش مي‌نویسد:
۱۰. قَالَ أَبُو حُمَیْدٍ إِنَّمَا أُمِرَ بِالأَسْقِیَةِ أَنْ تُوکَأَ لَیْلاً وَبِالأَبْوَابِ أَنْ تُغْلَقَ لَیْلاً.
ابو حمید مي‌گوید: پیامبر به ما امر کرد که شب‌ها ظروف آب را در گوشه‌اي قرار دهیم و نیز دستور داد که شب‌هنگام درها را ببندیم.
النیسابوری، مسلم بن الحجاج أبو الحسین القشیری (متوفای۲۶۱هـ)، صحیح مسلم، ج ۳، ص ۱۵۹۳، ح۲۰۱۰، کتاب الأشربة (والاطعمة)، باب فِی شُرْبِ النَّبِیذِ وَتَخْمِیرِ الإِنَاءِ، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقی، ناشر: دار إحیاء التراث العربی - بیروت.
خانه های پیامبر (ص) از چوب درخت سرو بود:
ابن کثیر دمشقي به نقل از حسن بصري مي‌نویسد:
وکانت حجره من شعر مربوطة بخشب من عرعر قال وفی تاریخ البخاری أن بابه علیه السلام کان یقرع بالاظافیر فدل علي أنه لم یکن لابوابه حلق.
اتاق‌هاي رسول خدا (ص) از شاخه و چوب عَرعَر به وسیله مو بافته شده بود، و در تاریخ بخاري آمده است: دَرِ خانه پیامبر را با نُک انگشتان و ناخن‌ها مي‌زدند و این دلالت بر این دارد که حلقه‌هایي براي کوبیدن بر در نداشته است.
القرشی الدمشقی، إسماعیل بن عمر بن کثیر أبو الفداء (متوفای۷۷۴هـ)، البدایة والنهایة، ج ۳، ص ۲۲۱، ناشر: مکتبة المعارف – بیروت.
خانه عائشه از چوب درخت سرو بود:
بخاري در ادب المفرد مي‌نویسد:
عن محمد بن هلال أنه رأي حجر أزواج النبی صلي الله علیه وسلم من جرید مستورة بمسوح الشعر فسألته عن بیت عائشة فقال کان بابه من وجهة الشام فقلت مصراعا کان أو مصراعین قال کان بابا واحدا قلت من أی شیء کان قال من عرعر أو ساج.
محمد بن هلال خانه‌هاي همسران پیامبر را دیده است که پوششي بافته شده‌ از مو بوده است. از وي در باره خانه عائشه پرسیدم، گفت: درِ خانه ‌اش به طرف شام باز مي‌شد، پرسیدم:‌ یک لنگه داشت یا دو لنگه؟ گفت: یک لنگه بیشتر نداشت، گفتم: جنسش از چه بود؟ گفت از چوب درخت عرعر یا ساج.
البخاری الجعفی، محمد بن إسماعیل أبو عبدالله (متوفای۲۵۶هـ)، الأدب المفرد، ج ۱، ص ۲۷۲، تحقیق: محمد فؤاد عبدالباقی، ناشر: دار البشائر الإسلامیة - بیروت، الطبعة: الثالثة، ۱۴۰۹هـ ـ ۱۹۸۹م
عاصمي شافعی( متوفاي ۱۱۱۱) مي‌نویسد‌:
کان باب عائشة مواجه الشام وکان بمصراع واحد من عرعر أو ساج.
درِ خانه عائشه به طرف شام بود و یک لنگه داشت که از چوب درخت عرعر یا ساج بود.
العاصمی المکی، عبد الملک بن حسین بن عبد الملک الشافعی (متوفای۱۱۱۱هـ)، سمط النجوم العوالی فی أنباء الأوائل والتوالی، ج ۱، ص ۳۶۷، تحقیق: عادل أحمد عبد الموجود- علی محمد معوض، ناشر: دار الکتب العلمیة.
ابوالبقاء مکي حنفي (متوفاي ۸۶۴) مي‌نویسد:
وکان لبیت عائشة رضی الله عنها مصراع واحد من عرعر أوساج.
تاریخ مکة المشرفة والمسجد الحرام والمدینة الشریقة والقبر الشریف، ج ۱، ص ۲۶۸، ناشر: دار الکتب العلمیة، بیروت، ۱۴۲۴هـ، ۲۰۰۴م، الطبعة: الثانیة، تحقیق: علاء إبراهیم، أیمن نصر
براي خانه عائشه یک در بود که یک لنگه داشت و از چوب عرعر یا ساج بود.
المکی الحنفی، أبو البقاء محمد بن أحمد بن محمد ابن الضیاء (متوفای۸۵۴هـ)، تاریخ مکة المشرفة والمسجد الحرام والمدینة الشریفة والقبر الشریف، ج ۱، ص ۲۶۸، تحقیق: علاء إبراهیم، أیمن نصر، ناشر: دار الکتب العلمیة - بیروت، الطبعة: الثانیة، ۱۴۲۴هـ ـ ۲۰۰۴م.
محمد بن اسماعیل بخاري در صحیح خود مي‌نویسد:
حدثنا محمد بن عبد اللَّهِ بن حَوْشَبٍ حدثنا عبد الْوَهَّابِ حدثنا یحیي بن سَعِیدٍ قال أَخْبَرَتْنِی عَمْرَةُ قالت سمعت عَائِشَةَ رضی الله عنها تَقُولُ لَمَّا جاء قَتْلُ زَیْدِ بن حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بن رَوَاحَةَ جَلَسَ النبی صلي الله علیه وسلم یُعْرَفُ فیه الْحُزْنُ وأنا أَطَّلِعُ من شَقِّ الْبَابِ.
از عائشه نقل است: هنگامي که خبر شهادت جعفر بن ابو‌طالب و عبدالله بن رواحه را آوردند؛ پیامبر بر زمین نشست و آثار حزن و اندوه در صورتش نمایان شد، و من ازشکاف در (شق الباب) او را مي‌نگریستم.
البخاری الجعفی، محمد بن إسماعیل أبو عبدالله (متوفای۲۵۶هـ)، صحیح البخاری، ج ۱، ص ۴۴۰، ح ۱۲۴۳، بَاب ما یُنْهَي عن النَّوْحِ وَالْبُکَاءِ وَالزَّجْرِ عن ذلک، تحقیق د. مصطفي دیب البغا، ناشر: دار ابن کثیر، الیمامة - بیروت، الطبعة: الثالثة، ۱۴۰۷ – ۱۹۸۷.
شکاف یا سوراخ دَر دلیل بر مدعاي ما است که خانه ها بدون دَر نبوده است؛ بلکه درهایي که از «تخته » یا «سعف نخل» ساخته مي‌شدند بر ورودی‌هاي منازل وخانه‌ها نصب مي‌کرده‌اند.
خانه علی (ع) دارای دَر بود:
همچینن در برخي از روایات شیعه و سني آمده است که خانه حضرت علی علیه السلام داراي دَرِ چوبي از نوع: سَعَفٍ (شاخه درخت خرما) عرعر، (درخت سرو) ساج و... بوده‌ است.
در داستان ازدواج فاطمه زهرا و امیرمؤمنان علیهما السلام آمده است:
ثُمَّ دَعَا عَلِیّاً علیه السلام فَصَنَعَ بِهِ کَمَا صَنَعَ بِهَا ثُمَّ دَعَا لَهُ کَمَا دَعَا لَهَا ثُمَّ قَالَ قُومَا إِلَي بَیْتِکُمَا جَمَعَ اللَّهُ بَیْنَکُمَا وَ بَارَکَ فِی نَسْلِکُمَا وَ أَصْلَحَ بَالَکُمَا ثُمَّ قَامَ فَأَغْلَقَ عَلَیْهِ بَابَه‏.
رسول خدا (ص‌) علی بن ابوطالب (ع) را احضار نمود و همان عملي را که با فاطمه انجام داده بود با علی نیز انجام داد. آنگاه همان دعائي را براي علی خواند که براي فاطمه خوانده بود. سپس به علی و فاطمه علیهما السّلام فرمود: برخیزید بسوي خانه خود روید، خدا شما را نسبت به یک دیگر مهربان کند! و به نسل شما برکت دهد! و عاقبت شما را بخیر نماید! رسول خدا (ص) پس از این دعاها برخاست و دَرِ خانه را بست.
الصنعانی، أبو بکر عبد الرزاق بن همام (متوفای۲۱۱هـ)، المصنف، ج ۵ ص ۴۸۹، تحقیق حبیب الرحمن الأعظمی، ناشر: المکتب الإسلامی - بیروت، الطبعة: الثانیة، ۱۴۰۳هـ؛
الطبرانی، سلیمان بن أحمد بن أیوب أبو القاسم (متوفای۳۶۰هـ)، المعجم الکبیر، ج ۲۲ ص ۴۱۲، تحقیق: حمدی بن عبدالمجید السلفی، ناشر: مکتبة الزهراء - الموصل، الطبعة: الثانیة، ۱۴۰۴هـ – ۱۹۸۳م؛
التمیمی المغربی، أبو حنیفة النعمان بن محمد (متوفای۳۶۳ هـ)، شرح الأخبار فی فضائل الأئمة الأطهار، ج ۲ ص ۳۵۹، تحقیق: السید محمد الحسینی الجلالی، ناشر: مؤسسة النشر الاسلامی ـ قم، الطبعة: الثانیة، ۱۴۱۴ هـ؛
المجلسی، محمد باقر (متوفای ۱۱۱۱هـ)، بحار الأنوار، ج ۴۳ ص ۱۴۲، تحقیق: محمد الباقر البهبودی، ناشر: مؤسسة الوفاء - بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة المصححة، ۱۴۰۳ - ۱۹۸۳ م.
امام کاظم از پدرش امام صادق علیهما السلام نقل کرده است که فرمود:
جَمَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله وسلم) أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ وَفَاطِمَةَ وَالْحَسَنَ وَالْحُسَیْنَ وَأَغْلَقَ عَلَیْهِ وَعَلَیْهِمُ الْبَابَ وَقَالَ یَا أَهْلِی وَأَهْلَ اللَّه‏....
پیامبر اکرم؛ علی بن ابوطالب، فاطمه، حسن و حسین علیهم السلام را جمع کرد و درب را بر روي آن‌ها بست و فرمود:
اي خانواده من که پیوستگان خدائید، پروردگار به شما سلام مي‌رساند....

المجلسی، محمد باقر (متوفای ۱۱۱۱هـ)، بحار الأنوار، ج ۲۴ ص ۲۱۹، تحقیق: محمد الباقر البهبودی، ناشر: مؤسسة الوفاء - بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة المصححة، ۱۴۰۳ - ۱۹۸۳ م.
و در حدیثي دیگر از پدرش امام صادق علیهما السلام نقل مي‌کند که فرمود:
لَمَّا کَانَتِ اللَّیْلَةُ الَّتِی قُبِضَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه وآله وسلم) فِی صَبِیحَتِهَا دَعَا عَلِیّاً وَ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیهم السلام) وَ أَغْلَقَ عَلَیْهِ وَ عَلَیْهِمُ الْبَابَ وَ قَالَ یَا فَاطِمَةُ وَأَدْنَاهَا مِنْهُ فَنَاجَاهَا مِنَ اللَّیْلِ طَوِیلًا فَلَمَّا طَالَ ذَلِکَ خَرَجَ عَلِیٌّ وَ مَعَهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ أَقَامُوا بِالْبَابِ وَ النَّاسُ خَلْفَ الْبَاب‏.
شبي که رسول خدا صلي الله علیه وآله صبح آن از دنیا رفت، علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام را فراخواند و دَرِ خانه را بست و فرمود: فاطمه جانم! سپس او را نزدیک خودش برد و با دخترش مدتي طولاني مشغول گفتگو شد و چون مدت طولاني شد، علی و دو فرزندش حسن و حسین علیهم السلام از خانه بیرون آمدند و پشت در همراه با مردم به انتظار ماندند.
المجلسی، محمد باقر (متوفای ۱۱۱۱هـ)، بحار الأنوار، ج ۲۲ ص ۴۹۰، باب ۱، وصیته ص عند قرب وفاته و فیه، تحقیق: محمد الباقر البهبودی، ناشر: مؤسسة الوفاء - بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة المصححة، ۱۴۰۳ - ۱۹۸۳م.
بستن دَر دلیل بر چه چیزي مي‌تواند باشد؟
محمد بن جریر طبري شیعي مي‌نویسد‌:
قَالَ سَلْمَانُ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ فَمَضَیْتُ إِلَیْهَا فَطَرَقْتُ الْبَابَ وَ اسْتَأْذَنْتُ فَأَذِنَتْ لِی بِالدُّخُولِ فَدَخَلْتُ فَإِذَا هِیَ جَالِسَة.
سلمان مي‌گوید: به خانه فاطمه رفتم، در را کوبیدم و اجازه ورود گرفتم، به من اجازه داد تا وارد شوم. هنگامي که وارد شدم دیدم نشسته است.
الطبري ، أبی جعفر محمد بن جریر بن رستم (قرن۵هـ) ، دلائل الامامة ، ص ۱۰۷ ، نشر و تحقیق : مؤسسة البعثة ـ قم ، الطبعة الأولي ، ۱۴۱۳هـ؛
المجلسی، محمد باقر (متوفای ۱۱۱۱هـ)، بحار الأنوار، ج ۹۱ ص ۲۲۶، تحقیق: محمد الباقر البهبودی، ناشر: مؤسسة الوفاء - بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة المصححة، ۱۴۰۳ - ۱۹۸۳ م.
در این حدیث سلمان مي‌گوید: دَر را کوبیدم، آیا کوبیدن دَر مفهومي غیر از معناي رایج آن دارد؟
شکستن در خانه حضرت زهرا در هجوم:
در روایت هجوم به خانه فاطمه سلام الله علیها آمده است:
قَالَ عُمَرُ قُومُوا بِنَا إِلَیْهِ فَقَامَ أَبُو بَکْرٍ وَ عُمَرُ وَ عُثْمَانُ وَ خَالِدُ بْنِ الْوَلِیدِ وَ الْمُغِیرَةُ بْنُ شُعْبَةَ وَ أَبُو عُبَیْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ وَ سَالِمٌ مَوْلَي أَبِی حُذَیْفَةَ وَ قُنْفُذٌ وَ قُمْتُ مَعَهُمْ فَلَمَّا انْتَهَیْنَا إِلَي الْبَابِ فَرَأَتْهُمْ فَاطِمَةُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهَا أَغْلَقَتِ الْبَابَ فِی وُجُوهِهِمْ وَ هِیَ لا تَشُکُّ أَنْ لا یُدْخَلَ عَلَیْهَا إِلا بِإِذْنِهَا فَضَرَبَ عُمَرُ الْبَابَ بِرِجْلِهِ فَکَسَرَهُ وَ کَانَ مِنْ سَعَفٍ.
عمر گفت: ما را نزد وي ببر، ابوبکر و عمر و عثمان و خالد بن ولید و مغیرة بن شعبه و ابوعبیده جراح و سالم مولي ابوحذیفه و قنفذ حرکت کردند و من نیز با آنان به راه افتادم. هنگامي که به خانه رسیدیم، فاطمه آن‌ها را دید، در را بر روي آنان بست، فاطمه شک نداشت که آنان بدون اجازه وي داخل نخواهند شد؛ اما عمر با لگد در را که از چوب درخت خرما بود، شکست.
المجلسی، محمد باقر (متوفای ۱۱۱۱هـ)، بحار الأنوار، ج ۲۸ ص ۲۲۷، تحقیق: محمد الباقر البهبودی، ناشر: مؤسسة الوفاء - بیروت - لبنان، الطبعة: الثانیة المصححة، ۱۴۰۳ - ۱۹۸۳ م.
در روایت ابن قتیبه آمده است:
ثم قام عمر، فمشي معه جماعة، حتي أتوا باب فاطمة، فدقوا الباب، فلما سمعت أصواتهم نادت بأعلي صوتها: یا أبت یا رسول الله، ماذا لقینا بعدک من ابن الخطاب وابن أبی قحافة...
عمر وگروهي همراه وي به خانه فاطمه رسیدند، دقّ الباب کردند،‌ فاطمه هنگامي که صداي آنان را شنید، فریاد زد: اي پدر بزرگوارم، اي رسول خدا! پس از تو از دست پسر خطاب (عمر) و ابوقحافه ( ابوبکر) چه رنجها که ندیدم.
الدینوری، أبو محمد عبد الله بن مسلم ابن قتیبة (متوفای۲۷۶هـ)، الإمامة والسیاسة، ج ۱، ص ۱۶، تحقیق: خلیل المنصور، ناشر: دار الکتب العلمیة - بیروت - ۱۴۱۸هـ - ۱۹۹۷م، با تحقیق شیری، ج۱، ص۳۷، و با تحقیق، زینی، ج۱، ص۲۴.
نتیجه:

استدلال به روایت و فرمایش علی علیه السلام: « لا سُقُوفَ لِبُیُوتِنَا وَ لا أَبْوَابَ» اهل سنت را به مقصودشان نمي‌رساند؛ زیرا: اولاً: طراح شبهه سخن علی علیه السلام را ناقص نقل کرده است؛ به گونه‌اي که خواننده احساس مي‌کند که اهل بیت علیهم السلام منزل مسکوني به شکل متعارف نداشته‌اند؛ چون خانه‌اي که نه سقف دارد و نه دَر و نه دیوار، قابل تصور نیست؛ در حالي که متن حدیث چنین است: نحن اهل بیت محمد (ص) لا سقوف لبیوتنا ولا أبواب ولا ستور ( در نقل شیخ مفید، ستور به معناي دیوار آمده است) الا الجرائد وما اشبهها.
جمله پایاني این حدیث گویاي استفاده از چوب حاصل شده از برگه‌هاي درخت خرما است؛ چون جریده به معناي چوب باقي مانده پس از تراشیدن اضافات آن است که با بستن آن چوبها کنار یکدیگر براي پوشش و دیوار کشي و در ورودي و غیر آن استفاده مي‌شده است؛ بنابراین از این روایت و روایات دیگر استفاده مي‌شود که خانه اهل بیت علیهم السلام از جمله خانه فاطمه زهرا و علی علیهما السلام مانند خانه‌هاي افراد دیگر داراي در ورودي بوده است که باز و بسته مي‌شده و از استحکام مخصوصي هم برخوردار بوده است.
همچنین روایات دیگري از مصادر اهل سنت نقل شد که خانه‌هاي مدینه و نیز خانه امیر مؤمنان علیه السلام دَر داشته است و این دَرها نیز چوبي بوده است.

منبع : جهان نیوز

علم و کلیدش و خسته نشدن حضرت زهرا’ سلام الله علیها از جواب به سوال

علم و کلیدش :

الخصال ابْنُ الْمُغِيرَةِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ علیهما السلام قَالَ :

الْعِلْمُ خَزَائِنُ وَ الْمَفَاتِيحُ السُّؤَالُ فَاسْأَلُوا يَرْحَمُكُمُ اللَّهُ فَإِنَّهُ يُؤْجَرُ فِي الْعِلْمِ أَرْبَعَةٌ السَّائِلُ وَ الْمُتَكَلِّمُ وَ الْمُسْتَمِعُ وَ الْمُحِبُّ لَهُم‏  .

در کتاب الخصال ابن مغیره  . . . از حضرت امام جعفرصادق از پدرش امام محمّد باقر عليهما السّلام رسيده كه فرموده اند:

علم و دانش مانند خزينه‏ها و گنج ها است ، و كليدها  ى آنها  سؤال و پرسش است  ، پس خدا شما را رحمت كند و بيامرزد ، آنچه را نمي دانيد  بپرسيد ، زيرا چهار كس را در علم و دانش اجر و مزد مي دهند:

 1-  پرسنده   

2-  گوينده 

3 - شنونده  

4 - دوست دارنده‏ ايشان  .  

مجلسی  ، علامه محمد باقر  ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، ج‏1 ، ص196

نحوه ی سوال کردن :

نهج البلاغة قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام لِسَائِلٍ سَأَلَهُ عَنْ مُعْضِلَةٍ  سَلْ تَفَقُّهاً وَ لَا تَسْأَلْ تَعَنُّتاً  فَإِنَّ الْجَاهِلَ الْمُتَعَلِّمَ شَبِيهٌ بِالْعَالِمِ وَ إِنَّ الْعَالِمَ الْمُتَعَسِّفَ  شَبِيهٌ بِالْجَاهِل‏

حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به كسى كه از آن حضرت  از روى آزمايش  مطلب مشكل و پرسش دشوارى را پرسيد در باره روش پرسش از دانا  فرموده :

بپرس براى فهميدن و آموختن ، و مپرس بقصد در دشوارى و سختى و مشقّت و رنج انداختن ، زيرا نادان فراگيرنده علم  ، بعالم و دانا مي ماند  چون براى بدست آوردن علم آماده گشته و در راه راست قدم نهاده  و دانائى كه در بيراهه رود یعنی عالمی که غلبه و چيره‏گى و فضل و برترى را وجه ی همت خود قرار داده است  ، بنادان ماند چون نادان چیزی را می طلبد که شایسته ی آن نیست  .

مجلسی  ، علامه محمد باقر  ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، ج‏1 ، ص222

نحوه ی جواب دادن :

المحاسن عَلِيُّ بْنُ حَسَّانَ الْوَاسِطِيُّ وَ الْبَزَنْطِيُّ عَنْ دُرُسْتَ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ قَالَ حَقُّ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ أَنْ يَقُولُوا مَا يَعْلَمُونَ وَ يَكُفُّوا عَمَّا لَا يَعْلَمُونَ فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ فَقَدْ وَ اللَّهِ أَدَّوْا إِلَيْهِ حَقَّه‏

درکتاب المحاسن از زرارة  ابن اعين ، رحمه اللَّه  رسيده كه گفته :

به حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق ، عليه السّلام عرض کردم : حقّ و بهره خدا بر مردم چيست؟

فرمودند :

حقّ خدا بر مردم آن ا ست كه آنچه را مي دانند بگويند ، و از آنچه كه نمي دانند باز ايستند نگويند پس اگر چنين كردند بخدا سوگند حق او را اداء نموده و انجام داده‏اند  .

                      مجلسی  ، علامه محمد باقر  ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، ج‏1 ، ص118

تفسير الإمام عليه السلام قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْعَسْكَرِيُّ علیه السلام حَضَرَتِ امْرَأَةٌ عِنْدَ الصِّدِّيقَةِ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ علیهاالسلام فَقَالَتْ إِنَّ لِي وَالِدَةً ضَعِيفَةً وَ قَدْ لُبِسَ عَلَيْهَا فِي أَمْرِ صَلَاتِهَا شَيْ‏ءٌ وَ قَدْ بَعَثَتْنِي إِلَيْكِ أَسْأَلُكِ فَأَجَابَتْهَا فَاطِمَةُ علیهاالسلام عَنْ ذَلِكَ فَثَنَّتْ فَأَجَابَتْ ثُمَّ ثَلَّثَتْ إِلَى أَنْ عَشَّرَتْ فَأَجَابَتْ ثُمَّ خَجِلَتْ مِنَ الْكَثْرَةِ فَقَالَتْ لَا أَشُقُّ عَلَيْكِ يَا ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَتْ فَاطِمَةُ علیهاالسلام هَاتِي وَ سَلِي عَمَّا بَدَا لَكِ أَ رَأَيْتِ مَنِ اكْتُرِيَ يَوْماً يَصْعَدُ إِلَى سَطْحٍ بِحِمْلٍ ثَقِيلٍ وَ كِرَاهُ مِائَةُ أَلْفِ دِينَارٍ يَثْقُلُ عَلَيْهِ فَقَالَتْ لَا فَقَالَتْ اكْتُرِيتُ أَنَا لِكُلِّ مَسْأَلَةٍ بِأَكْثَرَ مِنْ مِلْ‏ءِ مَا بَيْنَ الثَّرَى إِلَى الْعَرْشِ لُؤْلُؤاً فَأَحْرَى أَنْ لَا يَثْقُلَ عَلَيَّ سَمِعْتُ أَبِي صل الله علیه وآله وسلّم يَقُولُ إِنَّ عُلَمَاءَ شِيعَتِنَا يُحْشَرُونَ فَيُخْلَعُ عَلَيْهِمْ مِنْ خِلَعِ الْكَرَامَاتِ عَلَى قَدْرِ كَثْرَةِ عُلُومِهِمْ وَ جِدِّهِمْ فِي إِرْشَادِ عِبَادِ اللَّهِ حَتَّى يُخْلَعُ عَلَى الْوَاحِدِ مِنْهُمْ أَلْفُ أَلْفِ حُلَّةٍ مِنْ نُورٍ ثُمَّ يُنَادِي مُنَادِي رَبِّنَا عَزَّ وَ جَلَّ أَيُّهَا الْكَافِلُونَ لِأَيْتَامِ آلِ مُحَمَّدٍ صل الله علیه وآله وسلّم النَّاعِشُونَ لَهُمْ عِنْدَ انْقِطَاعِهِمْ عَنْ آبَائِهِمُ الَّذِينَ هُمْ أَئِمَّتُهُمْ هَؤُلَاءِ تَلَامِذَتُكُمْ وَ الْأَيْتَامُ الَّذِينَ كَفَلْتُمُوهُمْ وَ نَعَشْتُمُوهُمْ فَاخْلَعُوا عَلَيْهِمْ خِلَعَ الْعُلُومِ فِي الدُّنْيَا فَيَخْلَعُونَ عَلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنْ أُولَئِكَ الْأَيْتَامِ عَلَى قَدْرِ مَا أَخَذُوا عَنْهُمْ مِنَ الْعُلُومِ حَتَّى إِنَّ فِيهِمْ يَعْنِي فِي الْأَيْتَامِ لَمَنْ يُخْلَعُ عَلَيْهِ مِائَةُ أَلْفِ خِلْعَةٍ وَ كَذَلِكَ يَخْلَعُ هَؤُلَاءِ الْأَيْتَامُ عَلَى مَنْ تَعَلَّمَ مِنْهُمْ ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ أَعِيدُوا عَلَى هَؤُلَاءِ الْعُلَمَاءِ الْكَافِلِينَ لِلْأَيْتَامِ حَتَّى تُتِمُّوا لَهُمْ خِلَعَهُمْ وَ تُضَعِّفُوهَا لَهُمْ فَيَتِمُّ لَهُمْ مَا كَانَ لَهُمْ قَبْلَ أَنْ يَخْلَعُوا عَلَيْهِمْ وَ يُضَاعَفُ لَهُمْ وَ كَذَلِكَ مَنْ يَلِيهِمْ مِمَّنْ خَلَعَ عَلَى مَنْ يَلِيهِمْ وَ قَالَتْ فَاطِمَةُ علیهاالسلام يَا أَمَةَ اللَّهِ إِنَّ سِلْكَةً مِنْ تِلْكَ الْخِلَعِ لَأَفْضَلُ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَلْفَ أَلْفِ مَرَّةٍ وَ مَا فَضَلَ فَإِنَّهُ مَشُوبٌ بِالتَّنْغِيصِ وَ الْكَدَر

از تفسیر منسوب به امام حسن عسکری علیه السلام  نقل شده است که زنی نزد فاطمه زهراء سلام الله علیها آمد و گفت مادر ضعیفی دارم که در مورد نماز خود دچار اشتباه شده و مرا به سوی شما فرستاده است تا مشکل را از شما سوال کنم . فاطمه زهراسلام الله علیهاپاسخ فرمودند .
زن بار دوم و سوم نیز آمد و پرسید و پاسخ گرفت . این عمل تا 10 بار تکرار شد و باز هم فاطمه زهراء سلام الله علیها پاسخ فرمودند . آن زن از این همه مراجعه شرمنده شد و گفت: بیش از این شما را به زحمت نمی‌اندازم و دیگر سوال نمی‌کنم . حضرت صدیقه سلام الله علیهافرمودند: باز هم بیا و آنچه سوال داری ، بپرس . . . . من هر مساله‌ای را که پاسخ دهم ، بیش از فاصله بین زمین و عرش پاداش می‌گیرم . پس مسلم است که تو هر قدر سوال کنی ، برای من هیچ گونه ناراحتی ایجاد نخواهد کرد؛ زیرا از پدرم رسول خدا صل الله علیه وآله وسلّم شنیدم که فرمودند:

روز قیامت ، عالمان شیعیان ما محشور می‌شوند و به آنان بر اساس میزان دانش ، خلعت‌های گرانبها داده می‌شود و نیز میزان خلعت‌ها با میزان تلاشی که برای ارشاد بندگان خدا کرده‌اند ، مناسبت دارد . . .  .
مصحف فاطمه سلام الله علیها نیز که از آن سخن گفتیم ، گواهی روشن بر عظمت علمی آن حضرت است .

                          مجلسی  ، علامه محمد باقر  ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، ج‏1 ، ص3