نماز
بسم الله الرحمن الرحیم
فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقيمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنينَ كِتاباً مَوْقُوتاً (النساء : 103)
و چون نماز را به جاى آورديد، خدا را [در همه حال] ايستاده و نشسته و بر پهلو آرميده، ياد كنيد. پس چون آسودهخاطر شديد، نماز را [به طور كامل] به پا داريد، زيرا نماز بر مؤمنان، در اوقات معيّن مقرّر شده است.
رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ (النور : 37 )
مردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات، به خود مشغول نمىدارد، و از روزى كه دلها و ديدهها در آن زير و رو مىشود مىهراسند.
ما سَلَكَكُمْ في سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ (المدثر :42 - 43 )
( ای اهل آتش ) چه چيز شما را در آتش [سَقَر] درآورد ؟
گويند :از نمازگزاران نبوديم .
قال علی علیه السلام :
تَعَاهَدُوا أَمْرَ الصَّلَاةِ وَ حَافِظُوا عَلَيْهَا وَ اسْتَكْثِرُوا مِنْهَا وَ تَقَرَّبُوا بِهَا فَإِنَّهَا كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنينَ كِتاباً مَوْقُوتاً
(النساء : 103) أَ لَا تَسْمَعُونَ إِلَى جَوَابِ أَهْلِ النَّارِ حِينَ سُئِلُوا – ما سَلَكَكُمْ في سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ (المدثر :42 - 43 ) وَ إِنَّهَا لَتَحُتُّ الذُّنُوبَ حَتَّ الْوَرَقِ وَ تُطْلِقُهَا إِطْلَاقَ الرِّبَقِ وَ شَبَّهَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلّم بِِالْحَمَّةِ تَكُونُ عَلَى بَابِ الرَّجُلِ فَهُوَ يَغْتَسِلُ مِنْهَا فِي الْيَوْمِ وَ اللَّيْلَةِ خَمْسَ مَرَّاتٍ فَمَا عَسَى أَنْ يَبْقَى عَلَيْهِ مِنَ الدَّرَنِ وَ قَدْ عَرَفَ حَقَّهَا رِجَالٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ لَا تَشْغَلُهُمْ عَنْهَا زِينَةُ مَتَاعٍ وَ لَا قُرَّةُ عَيْنٍ مِنْ وَلَدٍ وَ لَا مَالٍ
يَقُولُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ :
رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ (النور : 37 )
وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلّم نَصِباً بِالصَّلَاةِ بَعْدَ التَّبْشِيرِ لَهُ بِالْجَنَّةِ لِقَوْلِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها فَكَانَ يَأْمُرُ بِهَا أَهْلَهُ وَ [يُصْبِرُ يَصْبِرُ عَلَيْهَا نَفْسَه .
كار- گزاردن- نماز را بر عهده بگيريد و نگاهداشت آن را بپذيريد ، و آن را بسيار به جاى آريد و با نماز خود را - به خدا - نزديك داريد . كه نماز نوشته است بر مؤمنان - و بايد گزارده شود - به وقت آن . آيا گوش فرا نمىدهيد به پاسخ دوزخيان كه چون از آنان پرسيدند « چه چيز شما را در آورد در آتش سوزان ؟ »
« گفتند : نبوديم از نمازگزاران »
و نماز گناهان را مىزدايد چنانكه برگ را از درخت بزدايند ، و گناهان را - از گناهكار- مىگشايد چنانكه بند از كسى بگشايند ، و رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم نماز را به چشمه آب گرم كه بر در سراى مردى بود همانند فرمود ، كه او روزان و شبان پنج بار خود را بدان بشويد ديگر چركى بر تن وى نخواهد بود . همانا كسانى از مؤمنان حق آن را شناختند كه زيور دنيا از نمازشان به فكر ديگر كار نيفكند و نه آنچه موجب روشنى چشم بود از مال و فرزند .
خداى سبحان فرمايد : « مردانى كه باز نمىدارد آنان را بازرگانى و نه خريد و فروخت از ياد خدا و بر پاداشتن نماز و پرداخت زكات ، » و رسول خدا خود را با گزاردن نماز رنجه مىفرمود ، با آنكه مژده بهشت شنيده بود . چون خداى سبحان بدو گفت : « و كسان خود را بفرما تا نماز كنند و خود بر آن شكيبا باش »، پس كسان خود را امر به نماز مىكرد و خود بر گزاردن نماز طاقت مىآورد .
نهج البلاغة ترجمه شهيدى ، ص 316- 317